Wereldkampioenschap scratch Montichiari (IT)
14 augustus 2010
Ik had al lang moeten wachten om in competitie te treden en aangezien ik slecht voor 1 onderdeel in actie kwam, was ik heel erg gebrand een mooie prestatie neer te zetten. Ik had de voorbije week heel wat op de piste getraind en dus was ik ze goed gewoon. Om 19u30 ging ik van start, had toch wel wat zenuwen op dat moment. Maar door materiaalpech van een Nieuw-Zeelandse moesten we al snel weer herstarten. We moesten een wedstrijd afleggen over 30 ronden goed voor 7,5km. De eerste 10 ronde reed ik vrij achteraan, had op dat moment ook niet echt de superbenen, maar dit begon al snel te beteren in de 2e wedstrijdhelft en ik kon me vrij goed vooraan positioneren. Als ik een dichte plaats wou bemachtigen zou ik zeker in de laatste ronden bij de 5 eerste van het peloton moeten rijden. Dit deed ik dan, op 6 ronde van het einde zat ik op een 5e plaats en schoof in elke aanval goed mee. Hier kon ik ook voelen dat ik met mijn eerste wedstrijdhelft wat krachten gespaard had. Maar op 2,5 ronde van het einde was er weer een aanval, de dame voor mij kreeg het lastig, dus reed ik wat omhoog om haar te passeren en niet veel later reed een dame uit Cuba op me in. Ik werd zo over de piste gekatapulteerd en zoals de meeste op hun buik van een glijbaan gaan, zo schoof ik over het hout. Ik belandde naast de piste en had hevige pijn aan mijn linkerheup. Om zekerheid te verkrijgen werd ik afgevoerd naar het ziekenhuis, daar hoopte ik vooral dat er geen breuk zichtbaar zou zijn. Na lang afwachten was dit ook zo. Ze wilden me een nacht houden, maar ik tekende mijn ontslag. De dokter van de federatie Tom Tuerlinckx stond me heel de tijd bij en informeerde me over de mogelijkheden. Omdat er geen breuk vastgesteld was vonden we het beter gewoon naar het hotel terug te keren. Ook Mijn liefste schat Vincent was speciaal van op stage naar Montichiari gekomen om mijn wedstrijd bij te wonen. Jammer genoeg kwam ik dan ten val, maar hij steunde me enorm! Ook wil ik mijn ouders en zusje en grootouders bedanken voor de lieve steun, ik heb weer voor paniekerige momenten gezorgd. En ook wil ik al de rest bedanken, de ouders van de renners en rensters daar aanwezig en ook iedereen vanop het thuisfront die me steunde. Al bij al valt het allemaal nog wel mee, maar ik was toch betreurd door al de pech die ik al gehad heb tijdens mijn juniorjaren. Ook mijn fiets is gebroken en dat is toch iets waar ik ook wat mee inzat, maar beter mijn fiets gebroken dan dat ik breuken zou oplopen. Dinsdag zal ik in het ziekenhuis van Herentals een bezoek brengen bij dokter Claes voor wat zekerheid. Want de heupen zijn zwaar gekneusd, de linkerknie goed gezwollen en heb ik heel wat brandwonden. Hopelijk kan ik snel weer men fiets op!
